Press

“Circus Contradictus” Achter glas en dubbele muren

Afgelopen zondag is de expositie van drie startende kunstenaars: Mirthe Langelaan, Jasper van der Burgh en Stefan Steenbergen geopend. Hun werk is totaal verschillend, de beelden van Jasper zijn rauw, uitdagende schetsen die de toeschouwer aanspreken op de eigen verbeeldingskracht om ze af maken, te voorzien van naam, huid en identiteit.
En toch zijn ze sturend, ze geven richting in het kijken, ze zijn op zichzelf en hebben niets meer nodig. Want waarom een hoofd als je de vetplooien kan bewonderen, gips transformeert in levend vlees. Jasper van der Burgh werkt snel, bouwt meerdere beelden tegelijk op, leeft een paar weken alleen nog in zijn eigen wereld en dat binnen dubbelwandige muren, waar geen daglicht kan komen, dan ademt dit vacuüm de tijd in zichzelf. Dan wordt je als buitenstaander zelf ook een skelet aangevuld met materiaal, deel van een plastische wereld waar de geest zich vrij mag bewegen.
Stefan Steenbergen zoekt zijn beelden van te voren bij elkaar, vervormd en experimenteert hiermee net zolang tot het samenvalt met het idee in zijn hoofd. Deze schetsen gebruikt hij als startpunt voor het maakproces naar het uiteindelijke werk. Toch probeert Steenbergen tot op het laatste moment nieuwe dingen uit, voegt hij elementen toe, haalt hij stukken weg. Het doek krijgt op deze manier een eigen geschiedenis. Vergankelijkheid van de geschiedenis is een thema wat in al zijn werk is terug te vinden.
Steenbergen is op zoek naar de grensgebieden in de schilderkunst, wanneer is een schilderij nog een schilderij en wanneer wordt het bijvoorbeeld een installatie. Dit zoeken is bijvoorbeeld terug te vinden in de 3d-brillen waardoor de beelden een extra dimensie krijgen.

Ergens buiten dit dichtgemetselde gegeven, boven het stromende water, heeft Mirthe Langelaan op een bijna meditatieve wijze, de glazen ramen van het brugwachtershuisje geïsoleerd. De zachte, warme kleuren zijn van binnen tegen het koele glas gevlijd, waardoor het open karakter van het gebouwtje iets hards heeft gekregen, nu pas zien we dat we er nooit in kunnen. Het sluit ons als voorbijgangers dagelijks buiten, het bakent haar loze ruimte voor ons af. En juist nu het materiaal bijna tastbaar lijkt, zien we dit huisje weer en kunnen de verbondenheid met de leegte voelen. Juist in deze koude, donkere tijd, voelt het goed dat ook het anonieme persoonlijkheid wordt aangekleed.
Toch kenmerkt deze kunstenaars eenzelfde gedrevenheid om de ruimte te betrekken in en met hun werk, waardoor ze weer zichtbaar wordt. Zij geven de ruimte waarin wij dagelijks leven, maar niet meer zien, nieuwe betekenis. Ruimte wordt zo van iets abstracts, iets concreets; de muren, de grenzen, de beperkingen en mogelijkheden van ruimte kunnen op die manier worden verkend. Wij als toeschouwer worden deelgenoot, uitgenodigd om te zoeken, te ontdekken en te ervaren.
En dan blijft steeds de vraag: eigenen wij ons de ruimte toe of maakt zij ons tot wie wij zijn?

De expositie is nog de hele maand november te zien, iedere zaterdag en zondagmiddag tussen 13:00 en 17:00 aan de Turfmarkt te Zwolle

Anniek de Vetten, Zwolle 3-11-2009